از ۸-۷ سالگی خاطرات پدر بزرگم در ذهنم باقی بود تا به امروز.       

               خاطرات شیرین نسلی بزرگ.  امروز من راوی خاطرات پدر بزرگم هستم          

سالها که از ان کوچه باریک گذر میکردم

به تمام خاطرات خود نظر میکردم

خاطراتی که در ان ادمها

 همه از کلک حضر میکردند

مردمی ساده پر از مهر و وفا 

همه ادمای پاک و بی ریا

همه دوست.همکلاسی .همسایه

بچه ها و لیله گرگم به هوا

بوی کاهگل بوی بارون بوی نم

بوی عطر یاس و عطر نسترن

بوی اش نذری یه پاتیل

که واسه سرباز وظیفه می پزن

اون درشکه های تجریش دزاشیب

بوی دلنواز عطر باغ سیب

یاد اون چراغ گرد سوز تو اتاق

یاد اون عشقای پاک و دلفریب

افطاری دادن تو ماه رمضون

اش رشته شل زرد و حلواشون

همه ادمای خوب و نازنین

چه صفایی بود تو شب نشینی هاشون

گل های شمعدونی تو باغچمون

حوض چار گوش قشنگ خونمون

ریسه می بستیم به دو سر حیاط

چه عروسی هایی بود توی محلمون

ولی امروز دیگه اون خونه ها خراب و داغون

خبری نیست از اون گلای گلخونه

پدر ومادرمون مردن رفتن از کوچه

کوچه داغون و دلا پریشون...

هرکی!!